บทที่ 67 รู้สึกตัวอีกทีก็เสียเธอไปซะแล้ว

บานประตูดิจิทัลปิดล็อกลงเสียงดัง กึก ตัดขาดความมืดมิดและความเหน็บหนาวของคืนแรมภายนอกออกจากห้องพักผ่อนอันเงียบสงบ

ทันทีที่แผ่นหลังของติณณ์ลับสายตาไปจากทางเดินหิน และไม่มีสายตาของใครจ้องมองมาอีกต่อไป... ความเข้มแข็งอันเปราะบางที่พลอยไพลินพยายามฉาบฉวยไว้ตลอดการโต้เถียงก็พังทลายลงในพริบตา

ทรุด...

สอง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ